Veri Kurtarma ve Sistem Sürekliliği

Sürekliliğin başlangıç varsayımı basittir: yukarıdaki her şey bir gün duracaktır. Disk bozulur, kabinlerin bulunduğu hacim su alır, bir güncelleme veritabanını tutarsız bırakır, bir kullanıcı yanlış klasörü siler. Tasarımın konusu bunun olup olmayacağı değil, olduğunda ne kadar geriye düşüleceği ve geri dönüşün ne kadar süreceğidir.

İki soru ölçüyü verir. Birincisi kabul edilebilir veri kaybıdır: en son alınan kopya ile arıza anı arasındaki fark. İkincisi kabul edilebilir kesinti süresidir: kopyadan çalışır duruma dönmenin ne kadar zaman alacağı. Bu iki yanıt yedekleme sıklığını, saklama yöntemini ve ikinci bir sahanın gerekip gerekmediğini birlikte belirler; biri sıkılaştırıldığında diğerinin maliyeti de değişir.

Kopya almakla geri dönmek aynı şey değildir

Yedeğin varlığı, hizmetin geri geleceğini göstermez. Geri yükleme denenmediği sürece elde yalnızca bir dosya vardır ve o dosyanın okunabilirliği ancak ihtiyaç anında öğrenilir. Kurtarma provası bu belirsizliği kaldırır; verinin okunabildiğini, uygulamanın o veriyle ayağa kalktığını ve bunun ne kadar sürdüğünü ölçer. Prova yapılmadan söylenen kesinti süresi, ölçüm değil tahmindir.

Kopyanın nerede durduğu da tasarımın parçasıdır. Aynı hacimdeki ikinci disk yangını atlatmaz, aynı ağdan erişilebilen ikinci sunucu fidye yazılımını atlatmaz. Bu yüzden kopyalardan biri ayrı bir sahada ve yazıldıktan sonra değiştirilemeyecek biçimde tutulur. Saklama süresi ise olayın fark edilme süresine göre seçilir, çünkü haftalar önce bozulmuş bir kayıt ancak o kadar geriye giden bir kopyayla düzeltilir.

Süreklilik yalnızca veriyle sınırlı değildir. Kesintisiz güç kaynağı, jeneratörün devreye girmesine kadar geçen boşluğu kapatır; yapılandırma dosyaları, lisanslar ve ağ tanımları yedeklenmemişse donanım yerine konsa bile hizmet dönmez. Olay anında kimin neyi hangi sırayla yapacağı yazılı değilse, kesinti süresi hesaplananın çok üstüne çıkar.