Enerji Yönetimi ve IoT

Enerji tüketimi ölçülmediği sürece yönetilemez ve ölçümün değeri, sayacın nereye konduğuna bağlıdır. Ana panodan alınan toplam okuma faturayı açıklar, ama hiçbir davranışı değiştirmez. Kolon hatlarına, kat panolarına ve büyük tüketicilere ayrı ayrı yerleştirilen analizörler harcamayı sorumlusuna bağlar; ancak o zaman bir sapmanın hangi cihazdan geldiği söylenebilir.

Şebeke analizörü yalnızca kilovatsaat saymaz. Akımı, gerilimi, güç katsayısını ve harmonik bozulmayı da ölçer. Düşük güç katsayısı faturaya reaktif bedel olarak yansır, harmonik bozulma ise iletkeni gereksiz ısıtır ve trafonun ömrünü kısaltır. Bu büyüklükler arıza çıkmadan önce yön değiştirdiği için ölçüm, bir muhasebe kaydı olmaktan çıkıp erken uyarıya dönüşür.

Sahaya dağılan IoT sensörleri aynı tabloyu elektrik dışındaki büyüklüklerle tamamlar: hacim sıcaklığı, bağıl nem, soğuk oda kapısının açık kalma süresi, su hattındaki debi. Pille çalışan bir cihazın ömrünü ne sıklıkta konuştuğu belirler; her ölçümü anında gönderen bir sensör kısa sürede biter, değişim eşiği aşıldığında konuşan sensör sahada uzun süre kalır. MQTT gibi hafif bir mesajlaşma düzeni bu kısa paketleri zayıf bağlantı üzerinden de taşır.

Temel çizgi ve sapma

Tasarrufun kanıtı tüketimin düşmesi değil, benzer koşullarda düşmesidir. Dış hava sıcaklığı, doluluk ve çalışma takvimi hesaba katılmadan yapılan karşılaştırma yanıltır; ılık geçen bir kış, hiçbir iyileştirme yapılmadan da düşük fatura üretir. Bu yüzden önce bir temel çizgi kurulur ve sonraki dönemler o çizgiye göre okunur.

Sapmanın en verimli okunduğu an, binanın boş olduğu andır. Kimsenin bulunmadığı bir katta süren tüketim çoğu zaman bir arızanın değil, unutulmuş bir zaman ayarının ya da elle kapatılmamış bir vananın işaretidir. Bina kabuğunun ve mekanik tesisatın davranışı bu kayıtlarla görünür hâle geldiğinde, kontrol tarafına verilecek kural da tahminle değil ölçümle yazılır.